Τι είναι ψύχωση; Ανοίγοντας τα κιτάπια μας, βλέπουμε ότι πρόκειται για μια διαταραχή, με ακραίες ψυχοπαθολογικές αποκλίσεις, οι οποίες, σε κάθε περίπτωση, διέπονται από ένα κοινό χαρακτηριστικό: ο παθών ζει στον δικό του κόσμο...

Ησυχάστε: δεν θα μιλήσουμε ούτε για σχιζοφρένεια ούτε για παράνοια… Αυτό το «στο δικό του κόσμο» θα μας απασχολήσει, καθώς είναι το καταλληλότερο μότο που θα περιγράψει τον «ψυχωτικό» ψαροκυνηγό. Γιατί το κείμενο απευθύνεται ακριβώς σ’ αυτόν. Σ’ εκείνον δηλαδή, που δημιουργεί μύθους για το κάθε ψάρι και μάχεται μετά να τους καταρρίψει, για να νιώσει τη γλυκιά μελαγχολία της κατάκτησης. Σ’ εκείνον που χωρίς να το θέλει φαντάζεται συνεχώς τον εαυτό του στο απίθανο πόστο ή στο κρυφό φρύδι που θα του δώσει το ψάρι – όνειρο. Σ’ εκείνον που στα λόγια της στεριάς, κουνάει νωχελικά το κεφάλι, αφού στο νου του έχει μόνο την επόμενη βουτιά! Σ’ αυτόν λοιπόν που αφιερώθηκε στις ψαρευτικές ψυχώσεις, δεν έχουμε παρά να του προτείνουμε ακόμα μια: Στήρες!

Είναι πολύ πιθανό σύντροφοι, στους καιρούς που έρχονται το ψάρι που λέγεται στήρα να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας. Ποιος νοιάζεται τώρα για τον εικοσάρη της αποχής, και τους χοντρούς σαργοσηκιούς εκείνης της τρύπας; Τι μας νοιάζουν τώρα τα συναγριδάκια και τα παλιομαγιάτικα που μας χαλάνε τα καρτέρια; Άντε το πολύ πολύ, να κάνετε τη χάρη σε εκείνη την πεντάρα, και να της χαρίσετε ένδοξο θάνατο... Αλλά απ’ το μυαλό σας δεν θα φεύγει με τίποτα αυτή η ατρακτοειδής φιγούρα που σας παρατηρούσε λίγο μακρύτερα.

Αφήνοντας λοιπόν κατά μέρος τα epinephelus alexandrinus, ψαλιδωτές ουρές, και στάμπες από ώχρα (σε ψυχωτικούς ψαροκυνηγούς αναφερόμαστε, δε χρειάζεται να σας πούμε και πως μοιάζει μια στήρα, εξάλλου το θέμα εξαντλήθηκε στο τεύχος 6, στο άρθρο με τον τίτλο «golden groupers»), περνάμε στο ζουμί. Let’s get to the point δηλαδή, που λέει και το αρχαίο ρητό. Ποιοι είναι άραγε οι λόγοι, που θα κάνουν την στήρα το ψάρι του μέλλοντος;

Και πέσαν να μας φάνε…
Αρχές Ιούνη (καλά μπορεί να ήταν και τέλη Μάη, δε θυμάμαι..). Πλανάροντας σ’ ένα μεγάλο σαργό, αυτός αποφάσισε να πάρει την κατηφόρα κι εγώ να τον ακολουθήσω σβηστός μιας και δεν είχα τίποτε καλύτερο να κάνω. Ξαφνικά στα δεξιά μου αντιλήφθηκα μια στήρα και λίγο πιο ’κεί ακόμα μια. Κοντοστάθηκα σε ένα υποτυπώδες σκαλοπάτι και ξαφνικά οι στήρες πολλαπλασιάστηκαν! Έτσι απλά, μικρές και μεγάλες στήρες παντού. Η εμπειρία αυτή ήρθε σαν επιστέγασμα σε πολλές διηγήσεις φίλων που όλες συνέκλιναν: Υπάρχουν ακόμα πολλές στήρες! Χοντρικά θα λέγαμε ότι είναι η πολυπληθέστερη των επινέφελων, με αναλογία ροφού - στήρας ένα προς δέκα! Πολλοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι ο πληθυσμός της στήρας ολοένα και αυξάνεται. Θα μας φάνε ρε!

Οπότε, είναι εύλογο ο μελλοντικός ψαροκυνηγός να έχει πολλές στήρες ακόμα να κυνηγήσει, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι θα πάει στράφι η σωστή διαχείριση.. «Παν μέτρον άριστον» δηλαδή, που έλεγαν και οι Αυστραλοί ιθαγενείς (έχουμε ψιλομπερδέψει τα αποφθέγματα σήμερα..). Σε πείσμα έτσι, της μοδάτης πλέον οικολογικής καταστροφολογίας, τα ψάρια είναι εκεί. Που εκεί; Θα ρωτήσετε…

Ίλιγγος
Εκεί στα ρηχά, η εκεί που κάτι αχνοφαίνεται;
Όλα σχεδόν τα ψάρια μπορούμε να τα βρούμε σε ρηχά νερά. Ωστόσο ο σύγχρονος ψαροκυνηγός ξέρει ότι τα τελευταία χρόνια τα καλά θηράματα έχουν πάρει την κατηφόρα. Κι αν αναλογιστεί κανείς την ασφυκτική πίεση που δέχεται πια η παράκτια ζώνη, είναι επόμενο τα ψάρια να μη σκοπεύουν ν’ ανέβουν ούτε μέτρο! Το αυτό ισχύει και για τις στήρες, η μάλλον ισχύει κατ’ εξοχήν για τις στήρες: Εντάξει, αν είστε τυχεροί μπορεί και να τις βρείτε παστωμένες σε κάποιο ρηχό φρύδι, ή αν είστε πιο τυχεροί και το μέρος τις κρατάει να σας έρθουν σε κάποιο καρτέρι στα 10 μέτρα. Ο συστηματικός στηροκυνηγός όμως, ξέρει ότι τα ψάρια αυτά ζουν και αναπτύσσονται στη βαθιά αποχή. Μιλάμε πάντα για στήρες, όχι για τα μισόκιλα στηράκια που λιανίζουν οι ασυνείδητοι.

Τουτέστιν σύντροφοι, τις στήρες θα τις κυνηγήσουμε εκεί που κάτι αχνοφαίνεται, ίσως και πιο κάτω. Το ψυχωτικό του πράγματος μπορεί να είναι και ακριβώς αυτό: μια νέα πάστα κυνηγών, που τους εξιτάρει ο ίλιγγος, και είναι εθισμένοι πλέον στο βαθύ ψάρεμα. Μια φυλή που συνεχώς εμπλουτίζεται και παράλληλα με την εξέλιξη της ελεύθερης κατάδυσης, έχει μάθει να βουτάει βαθιά και με ασφάλεια. Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι, το βαθύ ψάρεμα είναι το ψάρεμα του μέλλοντος. Και λένε (προσωπικά, θα σας γελάσω), ότι αν μάθεις να ψαρεύεις στα βαθιά, μετά δεν θέλεις να ψαρεύεις πουθενά αλλού. Σαν τη θάλασσα των κοραλλιών ένα πράγμα… Θα μου πείτε ότι ο καλός ψαροκυνηγός ξέρει να ψαρεύει και στα τριανταπέντε και στα πέντε: Σύμφωνοι, αλλά αν βρείτε στήρες στα πέντε, στείλτε μου και έξι αριθμούς από το 1 ως το 49, για κάτι που θέλω…

Επινέφελοι στην τρύπα, στο καρτέρι, και στο μπλέ…
Τεχνικές όλου του κόσμου ενωθείτε!
Είστε καρτερίστες; Στήρες! Ψαχτηράκηδες; Ξανά στήρες! Καλά, στο πλανάρισμα δεν το συζητάμε... Μη μου πείτε κι ότι σας αρέσουν οι αιωρήσεις στα μεσόνερα; Πάλι στήρες! Εντάξει αυτό το τελευταίο είναι λίγο σπάνιο, και το αναφέρουμε χάριν εντυπωσιασμού, αλλά δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πιάστηκαν στήρες που κυνηγούσαν το ψιλό στα μεσόνερα.

Κατά τ’ άλλα, η στήρα είναι εκεί για να ικανοποιήσει κάθε λογής ψαροκυνηγό: και αυτόν που καταπίνει τους διαφραγματικούς του σε ανεξάντλητα καρτέρια, και αυτόν που αν δεν χώσει το κεφάλι σε όλες τις τρύπες του τόπου, δεν βγαίνει στη βάρκα, και αυτόν που αρέσκεται σε ελεύθερες πτώσεις με τη βοήθεια της αρνητικής. Οι δύο τελευταίες τεχνικές βέβαια, λίγο πολύ συνδυάζονται, παρέχοντας μέγιστη ευχαρίστηση, αναδυόμενη από τα σεξιστικά μας ένστικτα: «την είδα να σουλατσάρει, πήγα κατά πάνω της και την στρίμωξα..»

Πέρα απ’ τον αχαλίνωτο ανδρισμό μας όμως, (προσοχή το καλσόν!), την τέλεια κυνηγετική ικανοποίηση η στήρα θα μας την προσφέρει στο καρτέρι. Η ριγωτή κεφάλα της, πλησιάζει σαν πύραυλος που απλά βρεθήκαμε στην τροχιά του. Ή μάλλον σα…Ζέπελιν. Αργά, διστακτικά, αλλά με αρμονία…Πραγματικά εκπληκτικές εικόνες! Αν μπει στο βεληνεκές: μπάνγκ! Αν δεν μπεί: γιούρια και μπανγκ! Άλλωστε η γοητεία του να πιάσεις έναν επινέφελο στο καρτέρι είναι ασύγκριτη, και συγκαταλέγεται πάντα στα best of της ψαρευτικής μας καριέρας. Φανερώνει δε, ψαροκυνηγό εξοπλισμένο με το υπέρτατο όπλο: όχι ξύλινα και κάρμπον. Άπνοια, αγαπητοί μου, άπνοια! Ας προπονηθούμε λοιπον…

Κοινωνιολογία: αναζητώντας το μύθο
Την ιστορία την άκουσα από ένα παλιό κυκλαδίτη καπετάνιο: ο μύθος έλεγε πως η στήρα ήταν το πρώτο, το αρχέγονο ψάρι: κι απ’ αυτό προήλθαν όλα τα υπόλοιπα, ως φυσικοί απόγονοί της. Εκατοντάδες χρόνια πριν, η στήρα ήταν ο κυρίαρχος του μεσογειακού βυθού. Αμέτρητα κοπάδια από πολυάριθμα ψάρια, μετοίκιζαν την αποχή έχοντας ένα και μοναδικό σκοπό: την προστασία της Μάνας. Η Μάνα (κάτι σαν τη βασίλισσα στα μελίσσια) ήταν ένα θεόρατο ψάρι, που τα κιλά του ήθελαν δύο ψηφία για να μετρηθούν. Ήταν η αδιαφιλονίκητη αρχηγός, και το θολάμι της ήταν ένας απόρθητος λαβύρινθος που βρισκόταν στον πυρήνα του κοπαδιού. Κι αν τύχαινε ποτέ να απειληθεί από κάποιο μεγαλύτερο αρπακτικό, τότε οι θιασώτες της, τα υπόλοιπα μέλη της μικρής κοινωνίας, την προστάτευαν μέχρις εσχάτων, θυσιάζοντας ακόμα και τη ζωή τους...

Αυτά τα εντυπωσιακά έλεγε ο καπετάνιος. Όχι ότι τον πίστευε κανείς, αλλά πολλές φορές θέλουμε να ακούμε μια ιστορία που εξαρχής ξέρουμε ότι δεν είναι αληθινή, μόνο και μόνο επειδή είναι όμορφη κι έχει ηρωικό φινάλε. Πέρα από τις υπερβολές όμως, οι στήρες είναι απ’ τα λίγα είδη ψαριών, που στα κοπάδια τους υπάρχει τόσο ευδιάκριτη κοινωνική ιεραρχία. Θα το έχετε ασφαλώς παρατηρήσει, πως στο καρτέρι έρχονται με σειρά μεγέθους και πολλές φορές με μαθηματική ακρίβεια: πρώτα οι ιχνηλάτες (φύγετε από τη μέση ρε νιάνιαρα!), μετά οι αξιωματικοί (να ρίξω ή να μη ρίξω;), και στο τέλος οι γερόντισσες ( γιατί πάλλεται έτσι η κοιλιά μου;).

Αυτές τις γερόντισσες, λένε ότι τις συναντάς πιο συχνά στη βόρεια Ελλάδα. Και δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις ψαροκυνηγών, που συμμερίζονται την εμμονή για την οποία μιλάει το κείμενο, οι οποίοι κάνουν μεγάλα ταξίδια προς τα ’κει, μόνο και μόνο για να κυνηγήσουν τις μεγάλες στήρες. Κι όλοι τρέφουν την ελπίδα. Ποτέ δεν ξέρεις... Αν είναι τυχεροί, ίσως και να αναμετρηθούν με το μύθο.

Λοιπόν σύντροφοι, θέλετε κι άλλα; Είναι πολλές, είναι μεγάλες, πιάνονται με όλες τις μεθόδους, κι είναι πεντανόστιμες! Η στήρα κύριοι, (και κυρίες ok) είναι ο επινέφελος του αύριο! Εντάξει είναι λίγο βαθούτσικες, αλλά μην τα θέλετε κι όλα στο πιάτο…

Τέλος και αρχή
Αρχές της άνοιξης, και η εμμονή μου για τις συναγρίδες με προσγείωνε σ’ ένα καλό πόστο.. Μετά από λίγο, και σχηματίζοντας ένα νοητό ημικύκλιο, παρατάχθηκαν μπροστά μου τρεις μεγάλες στήρες. Κρατούσαν απόσταση ασφαλείας, ενώ άναυδος παρατηρούσα τα χρώματά τους: είχαν πάρει μια σχεδόν πορτοκαλί παραλλαγή. Τα χρώματα της θυσίας; Ποιος ξέρει… Ξαφνικά πίσω τους, σε μια απέραντη θολούρα, διέκρινα μια κίνηση. Ήρθαν αμέσως στο μυαλό μου οι διηγήσεις του καπετάνιου, τα μάτια του που γυάλιζαν από έξαψη, και η βραχνάδα της φωνής του όταν επαναλάμβανε τη λέξη: «η Μάνα..».

Δεν πρόλαβα να σκεφτώ πιο πολλά, καθώς ήθελα να ανασάνω.. Εγκαταλείποντας το πόστο, ήξερα ότι όπως και να’ χε, οι στήρες θα ήταν η επόμενή μου ψύχωση...

Pin It

Πρόσφατα

Δημοφιλή Άρθρα

Η Mares, μέγας χορηγός του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος...

Η μεγάλη εταιρία καταδυτικού εξοπλισμού Mares, τα τελευταία χρόνια δείχνει έμπρακτα τη ...

Επιχείρηση: Super Κατερίνα!

Το επικίνδυνο κορίτσι, fitness γυναίκα της χρονιάς και βαθύτατα εθισμένη στην αδρεναλίνη, η (...

Στις Μπαχάμες...με σφεντόνα!

O Brad κι εγώ ταξιδέψαμε στις Μπαχάμες την περασμένη βδομάδα, και ασφαλώς φροντίσαμε να...